Qısqanıram mən
O çalır, nəğmənin hər xalında sən,Qəlbini, ruhunu tapmısan deyən.Unudub zamanı, vaxtı, məkanıXəyal dünyasında məclis qurmusan.Səslərin oduna əridib canı,Özünü nəğməyə qarışdırmısan.Nəğmə aldı səni mənim əlimdən,Səni, nəğməyə də qısqanıram mən.
Dayanıb güzgünün qabağında sən,Pərişan saçına daraq çəkirsən.Arzular, diləklər təmənnasıdırBu qoca dünyada hər kəsin, gülüm."Pərişanlıq zülfün öz qaydasıdır",Halı pərişanlar neyləsin, gülüm?Güzgü də zövq alır gözəlliyindən,Səni güzgüyə də qısqanıram mən.
Ömrün yollarını inamla keçdim,Axırda odlandı bağrımın başı.Eşqin çeşməsindən bir damcı içdim,Axdı sellər qədər gözümün yaşı.Bu dərdə tablamaq müşkül olsa da,Eşqsiz ürəyi daş sanıram mən.Düşməsin araya gülüm, qan-qada,Səni, özünə də qısqanıram mən,Daim öz-özünün yanındasan sən,Neyləsin həftədə bir yol görüşən?
Dekabr 1961
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/bextiyar-vahabzade-qisqaniram-men
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Rəxtin al geyimiş bağçaya gedir,Başına götürmüş buta bağları,
Çığalı müxəmməs: Oldum gənə bir qaşı-kaman yarə giriftarOldum gənə bir qaşı-kaman yarə giriftar,Pürqövi-şikəm nafeyi-Tatarə giriftar,
Nədən ol büti-pərivəş dəxi bir bu yanə gəlməzNədən ol büti-pərivəş dəxi bir bu yanə gəlməz,Məgər ol xərabə evdən usanıb cəzanə gəlməz?
Qayıt indiSərsəri pərişlüm, qıyqac baxışlumMən sənə nə dedim, qız, qayıt indi