Qəzəl 3379

تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3380

شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3391

اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3393

صبر را زمزمه من سفری می سازدکوه را ناله من کبک دری می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3394

سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3395

چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3400

پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزدکه دل آبله بر ریگ روان می‌سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3406

Nə bizim məstliyimizdən birinə dəydi xətər,Nə bizim söhbətimizdən bir adam çəkdi zərər.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3414

محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3417

کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟جنبش قاف محال است به عنقا برسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3418

جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3424

خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3429

بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3432

صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3434

چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟صدف ما گره خاطر دریا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3439

پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3440

دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3464

دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3476

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3484

عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3486

عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3490

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3492

دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3493

بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3494

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3506

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3513

عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3514

شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3517

بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3523

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq