Qəzəl 3555

چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بودحلقه کعبه ما حلقه فتراک بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3561

حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3572

در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بودنفس سوخته‌ام سنبل و ریحان می‌بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3585

کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3596

حرص را تشنگی افزون به زر و مال شودچشم آیینه کجا سیر ز تمثال شود؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3600

در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شودهرکه پیوست به این سلسله دیوانه شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3602

مانع شور جنون سلسله پا نشودسیل را موج عنان تاب ز دریا نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3603

چهره شوخ به یک رنگ مصور نشودعکس روی تو در آیینه مکرر نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3615

حسن از دیدن خود بر سر بیداد آیدکار شمشیر ز آیینه فولاد آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3624

سرخوش از صحبت ارباب هوس می آیدشعله طور ز دلسوزی خس می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3626

از لب خلق دم باد خزان می‌آیدبوی کافور ازین مرده‌دلان می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3661

گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3666

گذشت از نظرم یار سرگران فریادنظر نکرد به این چشم خونفشان فریاد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3670

قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبدکه شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3681

ز بردباری من موج می شود لنگرز خاکساری من صدر آستان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3696

ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردداگر بخیل به مستی کریم می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3720

طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3730

هنوز نرگس او مستی ازل داردهنوز ملک دل از غمزه اش خلل دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3733

کناره گرد خطرهای بیکران داردمیانه رو ز دو جانب نگاهبان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3740

کسی که دل به خیال تو در گرو داردبه هر نفس که برآرد حیات نو دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3750

سیه دل از غم دنیا خطر نمی داردکه خون مرده غم نیشتر نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3751

فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3754

عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3755

قدم به چشم من خاکسار نگذاردز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3758

بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3759

ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3771

حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3773

وصال با من خونین جگر چه خواهد کرد؟به تلخکامی دریا شکر چه خواهد کرد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3775

رسید موسم گل ترک کار باید کردنظاره گل روی بهار باید کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3780

نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq