Qəzəl 6760

خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداریهوس در دل مرا در خاک قارون است پنداری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6773

نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقیید بیضا شود دست از بیاض گردن ساقی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6777

مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6782

جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟عنانداری ز من در دامن صحرا چه می خواهی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6816

چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟چون شرر بر سر این خرده جان می لرزی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6818

بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6829

دل نبندند عزیزان جهان در وطنیکه به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6830

چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6831

تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6836

چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6837

چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6864

اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6868

ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6888

نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6896

در خاک و خون کشید مرا ترک‌زاده‌ایمژگان به نازبالش دل تکیه داده‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6910

آن را که هست گردش چشم غزاله‌ایدر کار نیست رطل گران و پیاله‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6912

ای جان به قید گنبد خضرا چگونه‌ای؟ای باده در شکنجه مینا چگونه‌ای؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6913

طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6941

پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6950

چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6969

تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6989

کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1406

مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1425

بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1426

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1427

پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1476

هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1698

ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1777

بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1893

وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq