Qəzəl 4928

نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودشچه شمع است این که چون پروانه گردد گرد سردودش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4931

عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4933

من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4934

شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4937

اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4968

چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4969

ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4979

خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4980

دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4987

سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4988

دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4989

درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4991

ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5003

لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابشمدام می چکد وکم نمی شود آبش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5007

چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5011

توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5024

مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5034

با صبح روگشاده تر ازآفتاب باشازهر که دم شمرده زند در حساب باش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5048

در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5069

خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5073

تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5088

نریزد اگر آب لطف از جمالشبسوزد دو عالم ز برق جلالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5089

سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5093

حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5106

مهر لب هزره گو پرده آهستگی استپنبه به نرمی کند طفل جرس راخموش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5118

ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟اگر ز خود نفشانی ز برگ و بار چه حظ؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5125

می گدازد زین شراب آتشین مینای شمعتا چه با پروانه بیدل کند صهبای شمع

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5126

آبرو رامی برد از چهره اظهار طمعابر آب روی مردان است گفتار طمع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5154

نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلافمی‌توان چون جام می دیدن ته دل‌های صاف

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5160

غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیفپیش عیسی درد خود را می کنی اظهار حیف

Saib TəbriziQəzəl2 dəq