Qəzəl 6327

مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشنچراغ زنده دلان را کند خدا روشن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6330

مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6338

ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟درین محیط پر از خون چو نوح لنگر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6348

اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6349

ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه منز زور باده به سنگ آمده است شیشه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6350

هلاک جلوه برق است آشیانه منبغل چو موج گشاید به سیل خانه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6356

غم حریص ز دینار می شود افزونز گنج پیچ و خم مار می شود افزون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6358

ز بی قراری من می کند سفر بالینز دست خویش کنم چو سبو مگر بالین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6366

امروز رخ نشسته به خون جگر سخناز صلب خامه آمده با چشم تر سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6384

غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویشدریوزه فروغ ز شمس و قمر مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6413

ما از صفای سینه بی کینه بر زمینمالیده ایم چهره آیینه بر زمین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6425

در عشق اگر صادقی از قرب حذر کنچون آینه از دور قناعت به نظر کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6426

دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6431

هر چند به ظاهر چون روان در بدنم منچون معنی بیگانه غریب وطنم من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6440

مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6441

رهن می ناب شد، جبه و دستار منرفت به باد فنا، خرمن پندار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6442

پاک کن از لوح جهان زنگ منتا برهد عشق تو از ننگ من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6452

هر که را دل آب شد از روی آتشناک اوشبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6459

نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار توختم شد گیرندگی بر مصحف رخسار تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6470

می شود روشن چراغ از چهره رنگین توبیمی از کشتن ندارد شمع بر بالین تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6475

جوش غیرت می زند خون حنای پای توتا که بوسیده است گستاخانه جای پای تو؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6477

ای زبان شعله از زنهاریان خوی توشاخ گل لرزان ز رشک قامت دلجوی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6479

نافه چین را گریبان پاره سازد موی توبوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6481

نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرومصرع حسن دوبالا نیست در دیوان سرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6483

رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرووقت قمری خوش که بر سرمی کشد، مینای سرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6484

محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شوخاک چون می گردی آخر خاک پای یار شو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6491

از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشوچشم می خواهی ز بوی پیرهن غافل مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6492

بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشوگوهر بی قیمتی، سنگ ته دندان مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6493

غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشوگر رهایی چشم داری غافل از روزن مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6494

چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq