چو پاره پاره دل از دیده ترم افتدهزار شعله آتش به بسترم افتد

نیاورم بنظر آفتاب را ز شرفدمی که دیده بدان ماه پیکرم افتد

زند بدامن من آفتاب دست ز قدرگهی که سایه آن سرو بر سرم افتد

خوشم بکنج غم و بی کسی که باشم منکه ره ببزم بتان سمنبرم افتد

بدست اخترم ای کاش برق آتش آهرسد بچرخ شب غم در اخترم افتد

بیاد لعل تو آتش فتاد در جگرمکه آتشی بدل درد پرورم افتد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. بهیچ باب فضولی قرار نیست مرامگر دمی که گذر سوی آن درم افتد

Parə-parə ürəyim çeşmi-tərimdən düşsün,Şölələr canıma odlu şərərimdən düşsün.

Etina etməyirəm mən şərəfimdən günəşə,Yarı görcək o gərəkdir nəzərimdən düşsün.

Ətəyimdən tutacaq rütbəmi gördükdə günəş,Sayə gər başıma ol taci-sərimdən düşsün.

Guşeyi-qəm mənə xoşdur, nəçiyəm mən ki, yolumHər zaman bəzmi-büti-simbərimdən düşsün.

Bərqi-ahım fələyə kaş yetə, bu qəm gecəsiKövkəbi-bəxtimə od nalələrimdən düşsün.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Yoxdur aram, Füzuli, mənə heç yerdə, məgərYolu bir dəm o məhin rəhgüzərimdən düşsün.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale