گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مراکی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

Gər öləndən sonra kuyin etsələr mədfən mənə,Qəbr əzabı verməz ol gülşəndəki məskən mənə.

چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیارشیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا

Saqi, mey ver, qəmdən öz nəfsimlə çarpışmaq yetər,Göstərə rahi-nicati bəlkə mey məndən mənə.

دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ایمی شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا

Indi ki, dostum mənə risvalıq istər, çarə yox,Qoy olum risva, nə eylər təneyi-düşmən mənə.

ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هستاستخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا

Yanmasın ruhum necə könlüm odundan, etməmişÜstüxan fanus tək guya dəmirdən tən mənə.

کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتانمن نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا

Məqsədim mənada Yusifdən mənim surət deyil,Mən nə Yəqubəm ki, versin zövq pirahən mənə.

خنده دارند بی پروا ز آسیب خزانچون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا

Qorxmayır cövri-xəzandan, gör necə güllər gülür,Ağladır, matəm verir bu qəfləti-gülşən mənə.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک رهعشق او شد آفت جان و بلای تن مرا

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Can bədəndən, ey Füzuli, çıxdı, xak oldu bədən,Eşqi oldu afəti-can, həm bəlayi-tən mənə.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana