نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ماچون نگرید چون بگرید دیده نمناک ما

Cəmalın bir günəş tək parladı, nəm qoymadı canda,Daha yaş tökməyə yoxdur təvan bu çeşmi-giryanda.

تا ز سوز سینه ما گشت پیکان تو آبشست گرد غیر را از صفحه ادراک ما

Silindi səndə özgə hər nə varsa qəlb lövhimdən,Əridi ah oxumda vurduğun üç pərli peykan da.

عاشقی باید چو بت از سنگ و بی باک از جفاتا کند جوری بکام دل بت بی باک ما

Bizə ram oldu, bizdən od kimi qorxub qaçan ol şam,Yəqin, pak eşqimizdən bir əsər var ahi-suzanda.

رام شد شمعی که چون آتش سر از ما می کشدکرد آخر کار خود تأثیر عشق پاک ما

O bütdən kam alan bir daş ürəkli aşiq olsaydı,Yəqin qoymazdı qalsın kamımız o nazlı cananda.

دل بلای جان بی خود گشت و جسم بی قرارآتشی افکند عشقت در خس و خاشاک ما

Daha eşqin bəlalı cismimizdə qoymamışdır tab,Xəzan yarpağına oxşar ki, solmuşdur gülüstanda.

گشت دل صد پاره و بهر تماشای رختکرد هر سو سر برون از سینه صد چاک ما

Bu sədparə könül görsün deyə ol mahi-rüxsarın,Açar ulduz kimi yüz pəncərə sinəmdə hər anda.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گفتمش از خود فضولی را میفکن دور گفتنیست این صید محقر قابل فتراک ما

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Füzuli, daş ürəkli yarə etməz göz yaşın təsir,Nə səndə göz yaşı qalmış, nə rəhm ol mahi-tabanda.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq