گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مراکی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیارشیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا

دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ایمی شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا

ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هستاستخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا

کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتانمن نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا

خنده دارند بی پروا ز آسیب خزانچون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک رهعشق او شد آفت جان و بلای تن مرا

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana