شد آن گل چهره باز از خانه با عزم سفر بیرونمرا صد قطره خونابه شد از چشم تر بیرون

Səfərçün çıxdı evdən o gülüzlü məhliqa dilbər,Gözümdən axdı aramsız üzə yüz qətreyi-əhmər.

مگر خورشید در عشقت قبایی می درد هر شبکه از جیب دگر می آورد هر صبح سر بیرون

Məgər xurşid eşqində qəbasın parçalar hər şəbKi, hər gün başqa bir dondan çıxardı baş, tülu eylər?

درون پرده شد از شرم رویت آفتاب امشبندارد آبرو زین پرده گر آید دگر بیرون

Bu axşam gün camalından xəcalət çəkdi, gizləndi,Olar biabiru bir də çıxarsa pərdədən peykər.

ز حسرت آه آتشناک از دل می کشم هر گهکه آید تیر خون آلوده او از جگر بیرون

Yanıb həsrət odunda hər gecə mən ahlər çəkdim,Çıxa ta qanlı peykanı ciyərdən, vurmaya neştər.

خیال نوک مژگانت گر افتد در دل دریانخواهد آمدن ناسفته از دریا گهر بیرون

Xəyali-nuki-müjganın düşərsə qəlbi-dəryayə,O dəryadən çıxa bilməz yəqin nasüftə bir gövhər.

نمی دانم چرا عشاق را کشتند در کویشنکشتند آنچنان آن قوم را کاید خبر بیرون

Nədən bilməm ki, kuyində ediblər qətl üşşaqı,Bu sevdayə düşənlər də xəbərsiz getdilər yeksər.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی می رسد در دهر هر دم محنتی بر منبباید رفت زین محنت سرای پر خطر بیرون

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Füzuli, dəhrdən daim yetər hər cür sənə möhnət,Çıxıb getmək gərək, lazım deyil onda salaq ləngər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq