Nigara, zülfi-şəbrəngin ki, əyyamın siyah eylər,Mənim ol ömrümü badə verüb, hər dəm təbah eylər.

Sən ol insani-kamilsən, ola, ey surəti-rəhmanKi, daim hüsninə səcdə süruşü mehrü mah eylər.

Əmin olan həvadisdən, dü aləmdə o aşiqdirKi, sən məşuqi-qeybinin eşigin ol pənah eylər.

Səadətli ayağınun tozu hər başa kim qonsa,Əlini erdürür ərşə, adın sahib-külah eylər.

Bu xaki cismimi mehrin odunun yeli yaqdıqca,Gözüm seylab olur ol dəm, həm ahim kuhi kah eylər.

Qamu şahmat olur şaha fərəs filiylə fərzin sür,Qaçan kim baydaqi-xalin rüxün nətində şah eylər.

Müənbər zülfinə müşki-xəta öygənmək etdikcə,Yanar fikri-xətasının oduna çün günah eylər.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. A Şəmsəddini-canpərvər, titirər gög, qamu əxtər,Həbibi eşqin odundan k-o dəm dərd ilə ah eylər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq