Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Qəzəl 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Qəzəl 1840Zülfünün hər teli axır məni saldı əzaba,Bu qəmim xət-xət olub döndü axırda kitaba.
Qəzəl 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Qəzəl 1904Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Qəzəl 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Qəzəl 1961عارف به اختیار خود از سر گذشته استاین رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است
Qəzəl 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Qəzəl 1988تا سینه ام به داغ محبت رسیده استپروانه ام به مهر نبوت رسیده است
Qəzəl 2001از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای استدست نگار کرده، رخ می کشیده ای است
Qəzəl 2006برهان واصلان فنا آرمیدگی استبر مرگ رفتگان جزع از نارسیدگی است
Qəzəl 2012هر کس فشاند بر من پر شور پشت دستاز جهل زد به خانه زنبور پشت دست
Qəzəl 2027ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟زخم دو تیغه باز تو از ذوالفقار کیست؟
Qəzəl 2046بی عشق، آه در جگر روزگار نیستبی درد، تاب در کمر روزگار نیست
Qəzəl 2060در کاروان ما جرس قال و قیل نیستدر عالم مشاهده راه دلیل نیست
Qəzəl 2091صبح شکوفه چون کف سیل بهار رفتخوش موسمی ز کیسه لیل و نهار رفت
Qəzəl 2106از حد گذشت وقت سحر آرمیدنتپستان صبح خشک شد از نامکیدنت
Qəzəl 2110در چشم غلط بین نبود وضع جهان راستچون جوی بود کج، نرود آب روان راست
Qəzəl 2111جمعیت اسباب، حجاب نظر ماستهر کس که شود رهزن ما، راهبر ماست
Qəzəl 2120در پاس نفس می گذرد عمر عزیزشهر سوخته جانی که دلش همدم غیب است
Qəzəl 2122روشنگر آیینه دلها دم صبح استاین روح نهان در نفس مریم صبح است
Qəzəl 2123سرگرم تمنای تو فارغ ز گزندستمجنون ترا دانه زنجیر سپندست
Qəzəl 2124واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست
Qəzəl 2133جمعیت خاطر ز پریشانی عقل استمعموری این ملک ز ویرانی عقل است
Qəzəl 2137Gül köynəyini parçalayan, bəlkə, nəsimdir?Vaxtsız gülüşü qönçəyə dəhşətli qənimdir.
Qəzəl 2142لعل تو ز روشن گهری جان جهان استتبخال بر آن لعل، سراپرده جان است
Qəzəl 2146سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است
Qəzəl 2148سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است
Qəzəl 2156روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است
Qəzəl 2163زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده استزان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است