Qəzəl 622

ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 626

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 631

به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 634

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 634

لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 637

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 635

ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 638

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 637

ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 641

دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 641

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 655

غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 653

رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 663

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 662

رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 663

شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 666

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 665

هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 668

یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 669

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 667

زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌هابه خنده شکرین نوبهار مشرب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 670

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 675

دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 674

زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌هاخموشی تو زبان‌بند کام‌جویی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 680

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 683

در ششدرست مهره اسیر جهات رادرهم نورد سلسله ممکنات را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 686

فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 690

هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 691

در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 693

قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq