Qəzəl 2143

چون آینه هر دل که ز روشن گهران استدر نقش بد و نیک به حیرت نگران است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2145

دل نقطه بسم الله دیوان جنون استجان رشته شیرازه فرقان جنون است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2153

تنها نه همین ماه به فرمان خط اوستخورشید هم از حلقه به گوشان خط اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2157

یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟این قطره گرم از دل سوزان که جسته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2159

از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته استاین بار جنون سخت به من تنگ گرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2160

یک دلشده در دام نگاهت نگرفته استدر هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2167

هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی استهر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2168

تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی استبر گوهر شهوار، صدف کام نهنگی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2172

بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بستیوسف چو نباشد در کنعان نتوان بست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2181

دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟استادگی عکس درین آب روان چیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2187

لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیستبسیار بود حرف کسی را که زبان نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2197

ایام بهاران سبک از دیده ما رفتاز دست به هم سودنی این رنگ حنا رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2201

قد تو کجا و قد رعنای قیامتاین جامه بلندست به بالای قیامت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2204

این چه خط است و این چه رخسارستاین چه آیینه، این چه زنگارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2217

به که بر خود نبندد از درباندر دولت به هر که باز شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2239

ز نغمه تا خدا یک کوچه راه استبر این حرف بلندم نی گواه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2264

بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاجلازم این نشأه افتاده است درد احتیاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2269

نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2298

روشندلان به هر که رسیدند همچو صبحدادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2300

زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبحروی خود از می شفقی کن چو روی صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2319

کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یادحال دور افتادگان ساحلم آمد به یاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2330

عشق اول ناتوانان را به منزل می بردخار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2339

تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذردزندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2375

تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2382

کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2411

از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq