Qəzəl 3200

شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آیدکه آن دریای بی پایان به جوی عشق می آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3201

که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟که آه از سینه ام بیرون گریبان چاک می آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3202

به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟به دور ما می لعلی برون از سنگ می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3206

بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟زدن بر قلب آتش چون سمندر از که می آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3208

گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی‌طلب سویشمرا از پای نافرمان چه‌ها بر سر نمی‌آید!

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3211

ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آیدرسانم گر به آب این خاک را، نم برنمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3212

مصفا تا نمی‌گردد، ز تن جان برنمی‌آیدنگردد پاک تا یوسف، ز زندان برنمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3213

خیال او به تدبیر از دل من برنمی‌آیدکه هرگز خارخار از دل به سوزن برنمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3226

نکویان را عتاب و لطف با هم یار می‌بایدزبان تلخ با لب‌های شکربار می‌باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3227

قبول عشق سرکش را دل دیوانه می بایدکه تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3231

دل عاشق کی از هر نسخه وصف الحال بگشاید؟مگر گاهی زدیوان قیامت فال بگشاید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3241

دل سودازده در طره دلدار افتادگل بچینید که دیوانه به بازار افتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3242

هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاددو جهان یکقلم از طاق دل او افتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3250

کور باد آن که ز روی تو نظر می‌پیچدسر مبادش که ز شمشیر تو سر می‌پیچد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3253

نفس از توبه صادق دم عیسی گردددست از بیعت تقوی ید بیضا گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3255

پنبه گوشم اگر پنبه مینا گرددمستی باده گلرنگ دو بالا گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3256

آب خوب است لب خشکی ازو تر گرددگره دل شود آن قطره که گوهر گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3257

سخن عشق محال است مکرر گرددبحر در هر نفسی عالم دیگر گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3267

چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردددو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3272

گر چنین خون دل ازان طره مشکین گرددشانه را دست در آن زلف نگارین گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3281

سر ارباب جدل خرج زبان می‌گرددرگ گردن چو قوی گشت سنان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3282

راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3287

کوه در بادیه شوق کمر می‌بنددخاک چون آب روان بار سفر می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3290

کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3294

می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3296

از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3302

سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3303

عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3304

می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟نه حباب است که هر موج ز جا بردارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3314

از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq