دل سودازده در طره دلدار افتادگل بچینید که دیوانه به بازار افتاد

همچو مفلس که فتد راه به گنجش ناگاهبوسه را راه به کنج دهن یار افتاد

هر تنک حوصله ره یافت در آن خلوت خاصشیشه ماست که از طاق دل یار افتاد

بر دل خونشده دندان نگذارد، چه کند؟کار گوهر چو به انصاف خریدار افتاد

نیست ممکن نشود نقل مجالس اشکشدیده هر که بر آن لعل شکر بار افتاد

از جبین گوهر جان را چو عرق ریخت به خاکراه هرکس که به این وادی خونخوار افتاد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. سنگ طفلان شمرد کوه گران را صائبعاشقی را که چو فرهاد به سرکار افتاد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq