Qəzəl 803

از خویش برآورد تمنای تو ما راسر داد به فردوس تماشای تو ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 810

گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 813

تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 821

کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 827

ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌هاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 830

چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 831

بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 833

از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 834

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 839

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 848

به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 880

در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 881

کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 897

بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 902

سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 903

هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 912

آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 916

جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 917

از چشم نیم مست تو با یک جهان شرابما صلح می کنیم به یک سرمه دان شراب!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 927

دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 936

هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 937

دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 943

خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 952

دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 962

من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 984

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 996

نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1016

هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq