Qəzəl 2886

ز حُسنِ شوخ‌طَرْفی دیده‌های تر نمی‌بندددر این دریا ز شورش دَر صدفْ گوهر نمی‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2888

عجب دارم که یار این نابسامان را به یاد آردچه افتاده است کس خواب پریشان را به یاد آرد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2893

چه خوش باشد خط از رخسار جانان سر برون آرداز این آتش به جای دود ریحان سر برون آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2898

زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمی آردزدریا ماهیان را بال و پر بیرون نمی آرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2899

قبول خاطر از نظاره منظور می باردبه دل نزدیکی از روی نگاه دور می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2902

کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا داردکه چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2904

کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟که آن گل خار در پیراهن از نشو و نما دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2907

مجو آسایش از دل تا مرادی در نظر داردکه نخل ایمن نباشد از تزلزل تا ثمر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2912

دل عاشق کی از زلف معنبر دست بردارد؟کجا مظلوم از دامان محشر دست بردارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2913

سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟که این خشت از سرخم باده منصور بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2918

اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر داردبهم غلطیدن گلها تماشای دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2923

مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان داردزجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2933

کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2936

سمندر داغها از آتش رخسار او داردکجا یاقوت تاب گرمی بازار او دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2940

گریبان دلم را نعره مستانه ای داردسر زنجیر این دیوانه را دیوانه ای دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2942

دگر هر ذره خاکم هوای کشوری داردسر آسوده مغزم با پریشانی سری دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2950

خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می داردزمین تشنه را امید باران تازه می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2953

ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌داردز دود تلخ پروا دیده مجمر نمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2955

دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌داردگرانی از دمِ جان‌بخش عیسی بر نمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2966

به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟که از رضوان بهشت جاودان را رو نما گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2976

به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2980

شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیردزسنگ خاره دل آن چشم بازیگوش می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2989

کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیردصبا را کس به خون لاله بسمل نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2991

زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیردکه چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3002

محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازددل چون موم را سنگین تر از فولاد می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3007

نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازدکه از بادام تلخی دور، چشم شور می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3017

زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازدبه پای کاروانی بوی پیراهن نمی سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3018

دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازدشراب آتشین با کاسه چوبین نمی سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3020

قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3026

خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه می‌سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq