Pərakəndə şeir 25

تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟خشک باشد لب ما چون جگر ساغر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 28

شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 30

زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کندپل به آیین تمام امسال جولان می‌کند

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 31

کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 37

از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟از ناله بلبل چه خبر چوب قفس را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 38

بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 42

چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتابکه بوی خون به مشامم رسید ز سرخی باب!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 42

زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 70

آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 79

از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 80

گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 81

آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 82

عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 122

کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 125

ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 136

زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Təbrizi1 dəq