Qəzəl 166

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 167

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 176

از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 178

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 179

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 186

از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برددر سخن از دیگران گوی سعادت می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 190

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 189

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 192

بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 193

می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 201

هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 203

خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 205

هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشدغوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 204

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 213

فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 216

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 223

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 222

می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 227

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 246

چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 247

رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند

Saib Təbrizi1 dəq