Qəzəl 5913

تا روی عرقناک ترا دید نگاهمزد غوطه به سرچشمه خورشید نگاهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5916

ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیمیک رشته درین غمکده جز آه نرشتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5919

خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیمما مرکب ازین رخنه جهاندیم و گذشتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5920

ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیمدر حلقه تقلید گرفتار نگشتیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5921

کام دل ازان غنچه مستور گرفتیمصد تنگ شکر از دهن مور گرفتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5923

ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیمفیض شکر از تلخی بادام گرفتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5931

تا سر به گریبان تماشا نکشیدیمدر دامن فردوس برین وا نکشیدیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5936

ما فرق به تردستی حاتم نفروشیماین گوهر سیراب به شبنم نفروشیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5937

اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیمآه است درین باغ نهالی که رسانیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5940

برون نمی برد از فکر دوست عالم آبمنقاب دولت بیدار نیست پرده خوابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5956

به وحشت ز دنیا سلامت گزیدمبه دامن کشیدن گل از خار چیدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5970

بر سر آشفتگان دستار می باشد گرانکف بر این سیل سبکرفتار می باشد گران

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5974

بر سر بالین بی دردان گل احمر فشانعاشقان را سوزن الماس در بستر فشان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5979

فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگانرفته اند از حلقه ماتم برون دیوانگان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5987

شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهنچون زبان آور شوم چون بسته شد راه سخن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5988

عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختنزر خالص را محابا نیست از بگداختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5990

در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختنراست ناید با کمان حلقه تیر انداختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5992

چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟سهل باشد پیش آب زندگی جان باختن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5996

گر چو غواصان توانی پای از سر ساختنمی توانی جیب و دامن پرز گوهر ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6003

بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستنبر گرانجانان بود مشکل ز جا برخاستن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6007

پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتننیست ممکن موج از آب روان برداشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6009

کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6014

آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6016

برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6017

هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6021

در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6022

سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6025

نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6034

تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6036

چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq