Qəzəl 2596

غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کننداز شکست تن کمند شوق را پرچین کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2597

هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنندشمع را پروانه، آتش را سمندر می‌کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2608

منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهندتهمت آلودگی بر دامن مریم نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2615

از سعادت در دماغش بیضه پندار بودمغز مغرور هما را استخوان در کار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2616

یوسف ما در دل چه بر سر بازار بوداین گل از صبح ازل شیدایی دستار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2618

تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بودپرده های چشم حیرانم نقاب حور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2621

در کنار دایه حسن او جهان افروز بوددر دل سنگ این شرار شوخ عالمسوز بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2623

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بودتلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2624

شب که دامان سر زلف توام در چنگ بوددامن صحرای محشر بر جنونم تنگ بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2639

هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2643

چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رودهمچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2644

می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2647

چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رودچون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2648

در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رودسرو چون دزدان ز راه آب بیرون می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2650

دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رودتیغ از عریان تنی مردانه در خون می رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2651

هر کجا حرف شراب ارغوانی می روداز دهان خضر آب زندگانی می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2670

کی به وصل از سینه عاشق تمنا کم شود؟نیست ممکن تشنگی از آب دریا کم شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2675

حرف زن تا بر لب عیسی نفس سوزن شودروی بنما تا سواد طوطیان روشن شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2690

کی به ناخن از دل غمگین گره وا می شود؟دست چون افتاد از کار این گره وا می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2705

از گلستانی که بلبل روی گردان می شودشبنم رخسار گل اشک یتیمان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2713

دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شودچون هوا مغلوب شد تخت سلیمان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2714

روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شودآب در آهن چو لنگر کرد آهن می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2718

خانه مردم اگر از ماه روشن می شودکلبه تاریک ما از آه روشن می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2721

گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شودرفته‌رفته گردبادش بید مجنون می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2723

اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شودداغ مرغ بسته پر از روزن افزون می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2730

زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشودبر رخ مهمان در کاشانه می باید گشود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2733

جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهدهر دو عالم را طلاق اول به پشت پا دهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2735

دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهدعالمی را مایه از سنگ ملامت می دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2739

گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهدتوتیای دیده از خط غبارم می دهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq