Qəzəl 2200

ای زلف تو شیرازه دیوان قیامتهم سلسله، هم سلسله جنبان قیامت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2220

آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2221

عقل را گوشه سرایی هستعشق را دشت دلگشایی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2224

از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2238

خوشم با ناله خود، دم همین استچراغ حلقه ماتم همین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2283

خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبحمهره خورشید شایسته است بر بازوی صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2284

گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبحاز چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2285

نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبحسینه ای چاک نکردیم به اندازه صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2287

خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبحچرخ یک تنگ شکر شد ز شکرباری صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2301

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2302

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبحشد آب از خجالت قند دوباره صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2314

ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2333

چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2342

جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2343

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرددر مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2349

عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کردگنج را پوشیده این ویرانه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2351

آنچه روی سخت من با سیلی استاد کردکی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2352

مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کردسرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2353

کاوش مژگان او دل را قیامت زار کردخون گرم این مست خواب آلود را بیدار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2389

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2393

خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خوردمغز ما را گردش سیاره همچون مور خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2394

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خوردآدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2402

غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پروردیوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2406

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزدغوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2410

بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسدکف به اندک سعیی از دریا به ساحل می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2413

از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شدناله زنجیر، خوابم را صدای آب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2419

حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شدرفته رفته آخر حسنش به از آغاز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2429

دل پریشان از پریشان گردی نظاره شداز ورق گردانی آخر مصحفم سی پاره شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2436

از تماشایی صفای روی جانان کم نشدعالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2448

کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟شمع در راه نسیم صبح گردن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq