Qəzəl 1916

عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1941

شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توستدزدی است این که پرده گلیمش ز خواب توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1944

زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1945

رزق وسیع در قدم میهمان توستهر کس که میهمان تو شد میزبان توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1948

آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1963

بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1993

آب حیات ما ز شراب شبانه استعیش مدام، زندگی جاودانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1995

تا در ترددست نفس، جان روانه استبر باد پای عمر، نفس تازیانه است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2034

می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیستگر بوی گل خورد به دماغم شگفت نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2035

مجروح عشق را سر و برگ علاج نیستاین خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2043

آفاق روشن و مه تابان پدید نیستپر شور عالمی و نمکدان پدید نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2050

چشم تو چون ز مستی غفلت فراز نیستتهمت چه می نهی که در فیض باز نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2061

در نامجو شرافت ذاتی تمام نیستیاقوت چون عقیق مقید به نام نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2071

دور قمر چو گردش چشم پیاله نیستبا کودکی نشاط شراب دو ساله نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2078

دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشتاغیار را به باطن مهر و وفا گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2080

بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشتاین سیل هرگز از ره من سنگ برنداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2082

امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشتاین رشته با هزار گره زین گهر گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2138

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان استآن را که سخن سبز کند خضر زمان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2193

از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشتدر خلوت آیینه همان رو به قفا داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2223

از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2225

موج سراب دنیا، شمشیر آبدارستآبش لعاب افعی، خارش زبان مارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2237

فلک نیلوفر دریای عشق استزمین درد ته مینای عشق است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2250

چینی که طراز جبهه یارستبندی است که بر زبان اغیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2299

دل زنده می کند نفس جانفزای صبحجان می شود دو مغز ز آب و هوای صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2341

سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرداز غبار هستی من دامن افشان بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2344

خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کردنقش، کم آب از عقیق ناب نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2350

تا گلستان را نهال قامتش آباد کردباغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2359

هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کردبی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2379

چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2383

مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq