Məhsəti Gəncəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Zülm etsə mənə çörəkçi dilbər hərgah,Kin ilə deyil, naz ilə eylər gah-gah.
Rübailər, 76Qəlbim kimə eşqindən əgər söz söylər,Başlar sözu, hicran qəmini yüz söylər.
Rübai 84Ləlin baharın taxtını talan etdi,Məst etdi o badam məni nalan etdi.
Rübailər, 89Xəttin çıxarıb bənövşələr tər güldən,Xətt çəkmiş aya, könlü nə istər güldən?
Rübailər, 90Ləlindən eşitdim nə qədər xoş söhbət,Oldu mənə axır bu görüşmək qismət.
Rübailər, 95Hicrinlə yetər, səbrimi, ey gül, qırma!Zulmünlə yetər, əhdini gəl sındırma!
Rübai 101Ey can, diləyim ürəyimin dərmanı,Bağlarda sənin üzün kimi gül hanı?
Rübailər, 110Yalvardım ona yolda tutub bir gün mən,Tər basdı xəcalətdən onu, bax, birdən.
Rübai 112Bilirdim, vəfadan xeyli uzaqsan,Bilirdim, əhdini sındıracaqsan.
Rübai 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم
Rübai 117Buludla çarpışan görürəm səni,Günəşi arayan görürəm səni.
Rübai 122Yoxdur qanadım, mən yazıq, aciz bir quş,Düşdüm toruna sənin xəbərsiz, bihuş.
Rübai 129Zülfündür otuz zənci, sanki sərxoşdur,Yatmış o otuz gümüşlükdə, bihuşdur.
Rübai 130Ey zülfü tökən burum-burum, həm çin-çin,Xəttinlə sənin bir-birinə dəymiş Çin.
Rübai 134Gördüm bacadan dünən gözəl bir oğlan,Ondan de, gözəllikdən əgər dəm vursan.
Rübailər, 138Ağzın, gözün, ey lalə üzlü, şux, göyçək,Almış elə bil, püstə, badamdan örnək.
Rübai 145مستش دیدم، گرفته راه خانهخلقی با او، ز خویش و از بیگانه
Rübai 159Şadlıq atını sürsən, açarsan meydan,Sehriylə təbi insanı eylər heyran.
Rübai 161Zülfün təzənə, neydir o şümşad qamət,Səndən nə göyərçinbaz olar, ey afət!
Rübailər, 178Olsaydı əgər məndə deyək yüz min can,Qarşında mən onları verərdim qurban.
Rübailər, 184Qəlbin dediyilə nə qədər xar oldun,Bir zalıma sən gör nə giriftar oldun.
Rübailər, 186Ta açdı sənin naməni yorğun bəndən,Öpdü nə qədər xəttini məftun bəndən.
Qitə 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Qitə 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rübai 1Məni yerə yıxıb o qəssab kəsdi,Dedi: “Güman etmə, bu, son nəfəsdi”.
Rübailər, 19Bir busə üçün, – dedim, – ləbim mehmandır.Bir busəm üçün, – dedi, – baha bir candır.
Rübailər, 31Düşmüş bu gecə bəxtimə təklik, hicran,Könlümdə qalar sabah bu qəmdən tufan.
Rübailər, 37Dünyada daraq, daş kimi versən fərman,Ləlinlə desən bircə dəfə, ey canan,
Rübailər, 39Görsə üzünü huri xəcalətdə qalar,Göylər günəşi nuru üzündən pay alar.
Rübailər, 44Hər yerdə sən ol könlümə, ey gül, həmdəm,Yaqut ləbinə dəyməyə dünya bir dəm.