Şəms Məğribi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رخ دلدار را نقاب توئیچهره یار را حجاب توئی
Qəzəl 183ای حسن تو در آیینه صورا و معنیبر دیده ارباب نظر کرده تجلی
Qəzəl 185ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابیوی از فروغ مهرت هر ذرّه آفتابی
Qəzəl 192دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربیچراست نام تو قلب از چه رو منقلبی
Qəzəl 3بیاور ساقی آن جام صفا رادمی از ما رهایی بخش ما را
Qəzəl 5چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ماچه گنج بود که بنهاد یار در دل ما
Qəzəl 6ورای مطلب هر طالب است مطلب مابرون زمشرب هر شارب است مشرب ما
Qəzəl 12چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیببدید دیده جان حسن بر کمال حبیب
Qəzəl 13ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوبوی حسن و جمال همه خوبان بتو منسوب
Qəzəl 14مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب
Qəzəl 18ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات
Qəzəl 19ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست
Qəzəl 36چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر استلاجَرَم هردم مرا با تو وصالی دیگر است
Qəzəl 38آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین استتلخ و ترش همه عالم برما شیرین است
Qəzəl 45از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت
Qəzəl 49آنکس که دیده در طلب او مسافر استعمریست تا که در دل و جانم مسافر است
Qəzəl 57گوهری از موج بحر بیکران آمد پدیدهرچه هست و بود میباید از آن آمد پدید
Qəzəl 58از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عددوز موج دریای ازل پرگشت صحرای ابد
Qəzəl 72شاه بتان ماه رخان عرب رسیدبا قامت چو نخل و لب چون رطب رسید
Qəzəl 87می حدیثی از لب ساقی روایت می کندباده از سرمستی چشمش حکایت میکند
Qəzəl 104دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارشز رخسار پریرویان ببین خوبی ز رخسارش
Qəzəl 106مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویشکه نیست هیچ حجابی چو من مرا در پیش
Qəzəl 112تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاکولی چه سود که خود را نمیکنی ادراک
Qəzəl 125ز چشم مست ساقی من خرابمنه آخر بیخود از جام شرابم
Qəzəl 129من که در صورت خوبان همه او میبینمتو مپندار که من روی نکو میبینم
Qəzəl 143گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران
Qəzəl 150گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنینگفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین
Qəzəl 154صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگوبیقینش چو بدیدی بگمان هیچ مگو
Qəzəl 163مرا آن لبت خندان تازهبتن هردم فرستد جان تازه
Qəzəl 166چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلیبسان ذرّه شدم در فروغ و تاب تجلی