Şəms Məğribi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چو نیست چشم دلت تا جمال او بینینگر بصورت خود تا مثال او بینی
Qəzəl 178تا تو اندر مراتب عددیگه دهی و گه هزار و گاه صدی
Qəzəl 179رخ دلدار را نقاب توئیچهره یار را حجاب توئی
Qəzəl 185ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابیوی از فروغ مهرت هر ذرّه آفتابی
Qəzəl 192دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربیچراست نام تو قلب از چه رو منقلبی
Pərakəndə şeir 1رفتم به خرابات مغان سر بنهممن در قدم پیر مغان سر بنهم
Qəzəl (başqa mənbədən) 2چو بحرنامتناهی ست دایما امواجحجاب وحدت ریاست کثرت امواج
Qəzəl (başqa mənbədən) 3می نماید هر زمان روی از پریرویی دگرتا کشد هر دم گریبان من از سویی دگر
Rübai 4کس نیست کزو بسوی تو راهی نیستبیمستی او سنگ و گل و کاهی نیست
Qəzəl (başqa mənbədən) 6ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقیارحنی ساعه عنی و عن قیدی و اطلاقی
Qəzəl 7بهدست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما
Qəzəl 9بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما راکه تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را
Rübai 9من شانه زلف عنبرین بوی تواممشاطه حسن روی دلجوی توام
Qəzəl 12چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیببدید دیده جان حسن بر کمال حبیب
Qəzəl 13ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوبوی حسن و جمال همه خوبان بتو منسوب
Fəhləviyyat 14اشنه دردی مبا کر با چه من باکونه دردی مبا کر با چه من با
Qəzəl 14مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب
Fəhləviyyat 15هنو گیتی نبد اج نیستی هستکه بر یان و دلم چویان سرمست
Qəzəl 18ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات
Qəzəl 19ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست
Rübai 24از پیش خدا بهر خدا آمده اینی از پی بازی و هوا آمده ای
Rübai 29ای آنکه طریق عشق ما می سپریباید که به کل ز خویشتن درگذری
Qəzəl 32بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی استاو نیز اگر باد رود از سرش آبیست
Rübai 32در خانقه از بهر جهت می پوییدر وی همه ذکر از این جهت می گویی
Qəzəl 42چو باده چشم تو خوده است دل خراب چراستچو حال تست در آتش جگر کباب چراست
Qəzəl 53بیار ساقی باقی بریز بر من حادثمیِ قدیم که تا وارهم ز دست حوادث
Qəzəl 57گوهری از موج بحر بیکران آمد پدیدهرچه هست و بود میباید از آن آمد پدید
Qəzəl 58از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عددوز موج دریای ازل پرگشت صحرای ابد
Qəzəl 60بیرون دوید باز ز خلوتگه وجودخود را بشکل و وضع جهانی بخود نمود
Qəzəl 76رخت گرچه چو خورشید فلک مستور میباشددلم هم در فروغ خویشتن مستور میباشد