Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Xəzinə sahibi olan hökmüdar,Adətən çox kəndlər, şəhərlər salar.
Cami-Cəm, fəsil 42Qonşun bilməsən ki, kim olacaqdır,Ev üçün pul tökmək, bil ki, nahaqdır.
Cami-Cəm, fəsil 55Süfrə boyayanlar ürək qaniləVerməzlər zəhərsiz bir tikə belə.
Cami-Cəm, fəsil 72Düz görən fikirdən yaranar hikmət,Dini gözləməkdən güc alar hikmət.
Cami-Cəm, fəsil 73Çoxmu baxacaqsan ona-buna sən?!Barı bir ibrət al bu ölənlərdən.
Cami-Cəm, fəsil 94Susmaqla, seyr ilə çatdılar ancaq,Kilsədə Məryəmlə, Zəkəriyya, bax.
Cami-Cəm, fəsil 98Haqdan özgəsindən kömək din deyil,“Kömək tələb edin məndən”, budur, bil.
Qəzəl 100صورت او را ز معنی آشنایی با دلستورنه صورتها بسی دانم که از آب و گِلست
Qəzəl 109عشق روی تو نه در خورد دل خام منستکاول حسن تو و آخر ایام منست
Qəzəl 111سروی که ازو و حور و پری بار برند اوستماهی که ازو خلق دل زار برند اوست
Cami-Cəm, fəsil 113Qəbula yetsəydi bütün dualar,Bu dünya olardı hər an tarümar.
Cami-Cəm, fəsil 130Mən yoxsul, əliboş olsam da belə,Beləçə düşgünlük, zəiflik ilə
Qəzəl 148زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفتهر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت
Qəzəl 326دوشم از وصل کار چون زر بودتا به روز آن نگار در بر بود
Qəzəl 328آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟با او مرا به بوسه جواب و سؤال بود
Qəzəl 487چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتمچو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم
Qəzəl 559جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنمرایگان باشی اگر، جان در کف پایت کنم
Qəzəl 648ای مکان تو از مکان بیرونسر امرت ز کن فکان بیرون
Qəzəl 662تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تورغبت نمیکند به شکر دردمند تو
Qəzəl 742ای که تیر بیوفایی در کمان پیوستهایبار دیگر چیست کندر دیگران پیوستهای؟
Qəzəl 866عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگویچاره ندانم که چیست؟ آنچه تو دانی بگوی
Qəzəl 873به پیمانی نمیپویی، به پیوندی نمیپاییدلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!
Qəsidə 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qəsidə 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qəsidə 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Rübai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rübai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rübai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rübai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟