Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تو در شهری و ما محروم از آن رویزهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!
Qəzəl 862ترا گذاشته بودم که کار ساز شویچو کار ساخته باشی به خانه باز شوی
Qəsidə 1راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟رحمتی بر من کنی وندر پناه آری مرا؟
Qəsidə 3گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاببه هرزه میگذرد عمر، وارهان، دریاب
Qəsidə 11نگفتمت که: منه دل برین خراب آباد؟که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد
Qəsidə 17دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسیدوز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید
Qəsidə 24مردم نشسته فارغ و من در بلای دلدل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟
Qəsidə 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Qəsidə 41اگر حقایق معنی به گوش جان شنویحدیث بیلب و گفتار بیزبان شنوی
Rübai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rübai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rübai 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rübai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rübai 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rübai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rübai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rübai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rübai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rübai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rübai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rübai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rübai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Rübai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rübai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rübai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rübai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rübai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rübai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rübai 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Rübai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد