Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rübai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rübai 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Rübai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Rübai 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Rübai 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Rübai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rübai 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Rübai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rübai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rübai 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Rübai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rübai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rübai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rübai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rübai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rübai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rübai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Rübai 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Rübai 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Rübai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rübai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rübai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rübai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rübai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Rübai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rübai 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Rübai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Rübai 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
İsfahan ləhcəsində şeir 2هر کش ارادتی چش ای حور زاده بوواخورم کرم همیشه که بختش وراذه بو