Rübai 54

خورشید که خاک ازو چو زر می‌گردداز شوق رخ تو دربه‌در می‌گردد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 58

دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 60

ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 69

گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 74

زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 75

لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 81

دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 83

از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 85

یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 88

شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 99

دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 100

ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 102

آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 106

گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 113

چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 115

اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 123

امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 127

نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 132

گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 135

پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 150

دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 153

یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 154

خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 159

ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 163

چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 166

بر برگ گل آن سه خال کانداخته‌ایهندو بچگانند و تو نشناخته‌ای

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 170

اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 181

روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 184

گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گوییگفتم که: رخت، گفت: قمر می‌گویی

Əvhədi Marağalı1 dəq
İsfahan ləhcəsində şeir 2

هر کش ارادتی چش ای حور زاده بوواخورم کرم همیشه که بختش وراذه بو

Əvhədi Marağalı1 dəq