Əvhədi Marağalı · Məsnəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ey məscid adlanan hörmətli cənnət,Sən xasa, kütləyə cənnətsən, əlbət.
Cami-Cəm, fəsil 117Tapqırı möhkəm çək, düşməsin yəhər,Şəhərdən çıxmışdır öndə gedənlər.
Cami-Cəm, fəsil 107Birdir eşqin, qəlbin hər ixtiyarı,Ağıl, can onların olmuş hasarı.
Cami-Cəm, fəsil 17Mütrüb, bir sən də gəl, məni eylə şad,Qoy o ilqarsızı bir eyləyək yad.
Cami-Cəm, fəsil 92Anla yatmamağın şərəfini sən,Quranın “Yatanlar, qalxın” sözündən.
Cami-Cəm, fəsil 5Ey göyü eşqilə məftun eyləyən,Məni də yada sal, and verirəm mən.
Cami-Cəm, fəsil 6Kərəm dünyasının ey ilk meyvəsi,Varlıq kitabının ey ilk nüsxəsi,
Cami-Cəm, fəsil 77Dünyanın işləri boş bir xəyaldır!Bir ona nəzər sal, gör bu nə haldır.
Cami-Cəm, fəsil 79Onu bilirsənmi, Keyxosrov bir vaxtMəna aləmində bir mülk taparaq
Cami-Cəm, fəsil 106Seçmə övladıdır ağılın ürək,Ruhun da sevdiyi bircə odur tək.
Cami-Cəm, fəsil 115Bütün yer üzünü bürüdü nifaq,İnsanlıq birliyi tərk etdi, bir bax!
Cami-Cəm, fəsil 124Alçaq, boşboğazın elmi nəfsiyləMəhşərə haradan gedəcək, söylə.
Cami-Cəm, fəsil 4Qalx, döy bu qapını aşiqsənsə sən,Çalış peyğəmbərin tut ətəyindən.
Cami-Cəm, fəsil 8Olduqca kölgəsi şahın dünyada,Qalacaq kölgətək zülüm quyuda.
Cami-Cəm, fəsil 56Alçaq qapısında bir şair olmaqYunan fəlsəfəsi, kürd evidir, bax!
Cami-Cəm, fəsil 58Deyirlər, ağıllı bir ustad varmış,Nacins bir şagirdə dərs oxudarmış.
Cami-Cəm, fəsil 60Beləymiş insanlıq bizlərdən qabaq,Buymuş comərdlərin qaydası ancaq.
Cami-Cəm, fəsil 64Əgər sən istəsən bir elm öyrənmək,Bütün ləzzətlərdən əllərini çək.
Cami-Cəm, fəsil 66Əhsən, o ürəkli din ərlərinə,Ürəyi, canı da verərlər dinə.
Cami-Cəm, fəsil 102Qəm ilə şam kimi səni yandırar,Söndürər, gah da kı alovlandırar.
Cami-Cəm, fəsil 104Bil ki, insanlıqdan, insandan qabaqDünyada div, mələk olmuşdur ancaq.
Cami-Cəm, fəsil 112Nəfsin qüvvətinin məqamları var,Kəramət, möcüzdür əvvəli aşkar.
Cami-Cəm, fəsil 121Sənin yuxarıda, bil ki, atan var,Əsildə-nəsəbdə yüksək, pürvüqar.
Cami-Cəm, fəsil 125Sən ölüb gedəndə o beş duyğudanAğıl, nəfs qəbrinə girməzlər əyan.
Cami-Cəm, fəsil 11Sən ey xoş taleli mübarək saray,Səninlə olmuşdur ruha sevinc pay.
Cami-Cəm, fəsil 13Sən ey elm qapısı, nizam ocağı,Bəd gözün gen olsun səndən ayağı!
Cami-Cəm, fəsil 32Səndən sorsalar ki, bu iki cahan,Demisən, insanda olmuşdur pünhan.
Cami-Cəm, fəsil 33Bu gün ilk bahardır şadlıq günüdür,Bu gün iztirabın, qəmin sonudur.
Cami-Cəm, fəsil 63Əhsən, o peşəkar yoxsul insana!Qanedir dünyanın azı-çoxuna.
Cami-Cəm, fəsil 65Boşboğaz və lovğa bir şeyx vardı,Gözünü yumaraq hey danışardı