Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آن ترک پری چهره، که مانند فرشتستیارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟
Qəzəl 96بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدهستخلق شهری از دل و جانش خریدار آمدهست
Qəzəl 97این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرستکار دلم نه بر نهج کار دیگرست
Qəzəl 101هم ز وصف لبت زبان خجلستهم ز زلف تو مشک و بان خجلست
Qəzəl 103از جام عشق بین همه باغ و بهار مستدوران دهر عاشق و لیل و نهار مست
Qəzəl 112آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوستو آن یار سر کشید که تن خاک پای اوست
Qəzəl 122ای دل، از هجران او زارم همی باید گریستتر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست
Qəzəl 126ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیستدر عیب ما مرو، که ترا حق به دست نیست
Qəzəl 130گر سری در سر کار تو شود چندان نیستبا تو سختی به سری کار خردمندان نیست
Qəzəl 132با من از شادی وصل تو اثرِ چیزی نیستدل ریش است و تن زار و دگر چیزی نیست
Qəzəl 141ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشتچون موی گشته خلقی ز آن موی تا به دوشت
Qəzəl 142دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشتکه ببیند، که نبخشد دل و دین و هوشت؟
Qəzəl 143در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت
Qəzəl 146چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفتکه به یک دیدن او از دلم آرام برفت
Qəzəl 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Qəzəl 150چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفتاز وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت
Qəzəl 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Qəzəl 161ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟پیدا چو نمیگردی، پنهان ز که پرسیمت؟
Qəzəl 177هر دم از خانه رخ بدر دارددر پی عاشقی نظر دارد
Qəzəl 178دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
Qəzəl 184روی خود بنمود و هوش از ما ببردطاقت و هوش از تن شیدا ببرد
Qəzəl 189خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد
Qəzəl 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد
Qəzəl 196چاره سگالیدنم فایدهای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد
Qəzəl 197جز لبم شرح میان او نکردجز دلم وصف دهان او نکرد
Qəzəl 199به یک نظر دل شهری شکاردانی کردهمیشه جور کنی و آشکاردانی کرد
Qəzəl 200دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد
Qəzəl 227نمیبینم بت خود را، نمیدانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد
Qəzəl 228تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشدناله و زاری من بر در و بامت باشد
Qəzəl 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد