Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر زمان آشفتهدل نامم کندبا دل آشفته در دامم کند
Qəzəl 300هر نفسی عشق او بیدل و دینم کندآتش سودای او خاک زمینم کند
Qəzəl 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Qəzəl 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Qəzəl 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Qəzəl 315در بند غم عشق تو بسیار کسانندتنها نه منم خود، که درین غصه بسانند
Qəzəl 323دل از فراق شما دردمند خواهد بودزمان هجر ندانم که چند خواهد بود؟
Qəzəl 330تو را که گفت که من بیتو میتوانم بودکه مرگ بادا گر بیتو زنده دانم بود
Qəzəl 332سر دردم بر طبیب آسان نبودگفت: تب داری، غلط کرد، آن نبود
Qəzəl 337دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بودورنه چنان منزلی از چه رها کرده بود؟
Qəzəl 356شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Qəzəl 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Qəzəl 361سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
Qəzəl 363مرا از بخت اگر کاری برآیدبه وصل روی دلداری برآید
Qəzəl 372دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیریددزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
Qəzəl 375من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Qəzəl 383مگذر ای ساربان، ز منزل یارتا دمی در غمش بگریم زار
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر
Qəzəl 389هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسراز تو باطل شد نگارستان ارژنگ، ای پسر
Qəzəl 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Qəzəl 407منم غریب دیار تو، ای غریبنوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز
Qəzəl 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Qəzəl 426سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخشماه را ماند که میتابد همی نور از رخش
Qəzəl 427جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادشمقبل آنست که آیی به مبار کبادش
Qəzəl 437بباد صبا گفتم از شوق دوشکه: درکارم، ار میتوانی، بکوش
Qəzəl 441دشمن بیحاصلم را شرم باد از کار خویشتا چرا این خستهدل را دور کرد از یار خویش؟
Qəzəl 462خیز، که درمیرسد موکب سلطان گلچارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل
Qəzəl 471ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
Qəzəl 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم