Şeir 130

گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 152

شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 3

ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 5

ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 13

مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 15

روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 16

بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 17

سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند

Pərvin EtisamiQəsidə4 dəq
Qəsidə 18

سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار ک‌آسان کنند

Pərvin EtisamiQəsidə2 dəq
Şeir 22

عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است

Pərvin Etisami4 dəq
Qəsidə 33

دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن

Pərvin EtisamiQəsidə2 dəq
Qəsidə 42

همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی

Pərvin EtisamiQəsidə1 dəq
Şeir 46

کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 50

گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 54

مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 62

در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 69

گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 71

ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 76

کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 85

شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 86

چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 96

تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 97

عاقلی، دیوانه‌ای را داد پندکز چه بر خود می‌پسندی این گزند

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 102

در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 105

نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 106

کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 109

گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 131

در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 138

شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 145

با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار

Pərvin Etisami4 dəq