Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Şeir 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Şeir 3ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن
Şeir 5ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن
Şeir 13مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی
Şeir 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Şeir 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Qəsidə 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Qəsidə 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Şeir 22عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است
Qəsidə 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Qəsidə 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Şeir 46کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Şeir 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری
Şeir 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Şeir 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Şeir 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Şeir 71ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار
Şeir 76کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید
Şeir 85شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن
Şeir 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Şeir 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Şeir 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Şeir 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Şeir 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Şeir 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Şeir 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Şeir 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Şeir 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Şeir 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار