Şeir 155

سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 158

سپیده‌دم، نسیمی روح‌پروروزید و کرد گیتی را معنبر

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 159

ای نهال آرزو، خوش زی که بار آورده‌ایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آورده‌ای

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 165

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشه‌ای بود که شد باعث ویرانی من

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 166

اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 1

ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را

Pərvin EtisamiQəsidə5 dəq
Şeir 4

ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 6

ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است

Pərvin EtisamiQəsidə5 dəq
Şeir 6

ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 12

اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست

Pərvin EtisamiQəsidə3 dəq
Şeir 13

مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 22

عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 35

به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 36

ز سَری، موی سپیدی روئیدخنده‌ها کرد بر او موی سیاه

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 44

گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 50

گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 54

مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 62

در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 73

به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 76

کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 79

به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 80

نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 81

براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 82

اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 92

برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 94

شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 95

کودکی کوزه‌ای شکست و گریستکه مرا پای خانه رفتن نیست

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 99

به بامِ قلعه‌ای، بازِ شکارینمود از ماکیانی خواستگاری

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 103

فتاد طائری از لانه و ز درد تپیدبزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 108

دی، کودکی بدامن مادر گریست زارکز کودکانِ کوی، به من کس نظر نداشت

Pərvin Etisami2 dəq