Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ایکام دل دوست و بلای دل دشمنروزه شد و دیمه شد و عید آمد و بهمن
Qəsidə 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Qəsidə 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Qəsidə 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Qəsidə 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان
Qəsidə 175Elə bil kanun ayına şəbixun eylədi neysan,Səmanı tozla doldurdu, çölü, səhranı tutdu qan.
Qəsidə 183ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاهاو فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه
Qəsidə 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Qəsidə 194ای ماه شبه زلف مشک خالیخالی نشود جانم از تو حالی
Tərkibbənd 5آن دلبری که خوبی بسیار یار اوستدردا که در دلم همه پیکار کار اوست
Qitə 3Mənə o vəfasız dedi bivəfa,Onun vardır hər bir sözündə cəfa.
Qitə 6Gözəllər firqətindən pis bu aləmdə əzab olmaz,Mənim tək yar fəraqını görəndə xürdü xab olmaz!
Qitə 18این جهان را سایه تو باد بر سر جاودانزانکه چندانی که هستی این جهان جان پرور است
Qitə 63خدایگانا چرخ برین زمین تو بادبروز کوشش روح الامین امین تو باد
Qitə 68ای مکان سعد و کان جاه و ارکان ظفرجشن فروردین فرخ بر جهان افکند فر
Qitə 69Tale üzünə güldü sənin, taxtını qurdu,Düşmənlərinin ömrünü dövran başa vurdu.
Qitə 92خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم
Qitə 104Ey könül, çox söylədim, aşiqliyə son qoy dəxi,Əl götür gəl şux gözəllərdən, sular tək az bulan.
Qitə 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qitə 130ای همه از رادی و از راستیجان و دل از راستی آراستی
Qitə 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Rübai 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Rübai 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Rübai 41از چشم و دل من آب و آتش خیزدوز هر دو زمانه رستخیز انگیزد
Rübai 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Rübai 69گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز
Rübai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rübai 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Rübai 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم
Rübai 103یوسفرویی کز او فغان کرد دلمچون دستِ زنان مصریان کرد دلم