Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از دل خونشده هرکس که شرابی نکشیددامن گل به کف آورد و گلابی نکشید
Qəzəl 3667فروغ گوهر دل از سر زبان تابدصفای باغ ز رخسار باغبان تابد
Qəzəl 3674زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردداگرچه نفس از آیینه بی صفا گردد
Qəzəl 3683ملایمت سپر خصم تندخو گرددشراب شیشه شکن عاجز کدو گردد
Qəzəl 3713فروغ ذره به چشم من آب می آردکه تاب شعشعه آفتاب می آرد؟
Qəzəl 3726غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟ز سر گذشته چه پروای دردسر دارد؟
Qəzəl 3736خوشم به باده گلگون که رنگ او داردرگی ز تلخی آن یار تندخو دارد
Qəzəl 3792دل شکسته من درد را دوا گیردنمک به دیده من رنگ توتیا گیرد
Qəzəl 3794ز می مرا تب لرز خمار میگیردز صیقل آینه من غبار میگیرد
Qəzəl 3829فغان ز سینه آسوده محشر انگیزدگرستن از جگر گرم، کوثر انگیزد
Qəzəl 3831شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسدکه آب تلخ به سرچشمه بقا نرسد
Qəzəl 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساندفتادگی سر شبنم به آفتاب رساند
Qəzəl 3895Söz qanadlı quş kimidir, o uçar, sinədə qalmaz,Yusifi-Kənanı salsan sən əgər kəməndə, qalmaz!
Qəzəl 3937نسیم صبح به آن طره دوتا چه کندبه صدهزار گره یک گرهگشا چه کند
Qəzəl 3980Dəryanın vüsətinə dalğalar işarə olar,Yüz yerə parçalanan qəlb də parə-parə olar.
Qəzəl 3992مرا به میکده هر کس که راه بنمایددر بهشت به رویش خدای بگشاید
Qəzəl 4130روی ترا به آتش دلها برشتهاندلعل ترا به خون جگرها سرشتهاند
Qəzəl 4133هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اندچون ساغر اختیار ز دستم گرفته اند
Qəzəl 4137عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
Qəzəl 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کندشکر کجا ز مور ومگس یاد می کند
Qəzəl 4201با طفل آنچه جنبش گهواره میکندبیطاقتی به این دل آواره میکند
Qəzəl 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کنددر هرپیاله زخم مرا تازه می کند
Qəzəl 4224O adam ki, fəxr üçün əcdadını yad eyləyər,Bir sümük tapmış o, it tək könlünü şad eyləyər.
Qəzəl 4232Gözüm qalan deyildir mülki-malında Hindin,Toz-torpağa bələndim mən ki, yolunda Hindin.
Qəzəl 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بودهرقطره اش ستاره صبح اثر بود
Qəzəl 4247Zahid yol alıb Kəbəyə, bax, başında dəstar,Sərxoş nə bilir, yolundakı o daşdı, divar.
Qəzəl 4250Meyi tök cama ki, gül soldu daha, lalə gedər,Bu nə karvandı ki, çöldə elə bil halə gedər.
Qəzəl 4252Gecələr bu sinəmi qəmli ürək tərk eləyər,Ucalar ahım odu hər gecəni sübhə qədər.
Qəzəl 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شودخامش چراغ ماه به دامان کجا شود
Qəzəl 4265Sinədən qalxan o ahlar dönər axırda ələmə,Sahibi-meydan olar sahib olan dərdə-qəmə.