Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Qəzəl 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Qəzəl 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Qəzəl 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Qəzəl 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Qəzəl 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Qəzəl 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Qəzəl 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Qəzəl 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Qəzəl 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Qəzəl 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Qəzəl 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند
Qəzəl 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند
Qəzəl 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند
Qəzəl 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند
Qəzəl 3539غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند
Qəzəl 3542رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند
Qəzəl 3543یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند
Qəzəl 3546چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند
Qəzəl 3549هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود
Qəzəl 3550دل اهل نظر آن به که گرفتار بودصحت چشم در آن است که بیمار بود
Qəzəl 3554بنده حسن خداداد شوم همچو کلیمآتش داغ من از مجمره طور بود
Qəzəl 3556دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود
Qəzəl 3557می روشن گهران چهره گلفام بودنقل صاحب نظران چشم چو بادام بود
Qəzəl 3558دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود
Qəzəl 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود
Qəzəl 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود
Qəzəl 3570باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود
Qəzəl 3581جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود
Qəzəl 3597باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟تلخی می نمک تلخی بادام شود