Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید
Pərakəndə şeir 422تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد
Pərakəndə şeir 424از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
Qəzəl 453ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ماپر طاوس مستغنی است از نقش و نگار ما
Qəzəl 457رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما
Pərakəndə şeir 467ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار
Pərakəndə şeir 476فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش
Qəzəl 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را
Qəzəl 520Kuzətək meyxanadan özgə yerim yoxdu mənim.Hopmuşam torpağa, heç bir səfərim yoxdu mənim.
Pərakəndə şeir 531دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم
Pərakəndə şeir 534پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایمسد شکر به رهگذر شیر بسته ایم
Pərakəndə şeir 543دلبستگیی با دل بی کینه نداریمآن روز دل از ماست که در سینه نداریم
Pərakəndə şeir 614اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو
Pərakəndə şeir 636رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Qəzəl 638گرفت خط تو دلهای بی قراران راغبار، جامه فتح است خاکساران را
Pərakəndə şeir 643پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی
Qəzəl 646ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟که هست مرهم کافور، جان سوخته را
Pərakəndə şeir 673هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Pərakəndə şeir 682مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Qəzəl 719Əzdikcə fələk, torpağa döndüm bu cahanda,Yox özgə dənim mən üyüdəm bir daha onda.
Qəzəl 761دود از نهاد خلق برآرد گزند ماافتد به کار شعله گره از سپند ما
Qəzəl 835Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.
Qəzəl 851ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای رارشته آه در گره فکر گرهگشای را
Qəzəl 859باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب
Qəzəl 876از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب
Qəzəl 939چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاستتیغ شد کند و سماع طایر بسمل بجاست
Qəzəl 941تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟دل ز دعوی شد سیاه آیینه محشر کجاست؟
Qəzəl 977عیب نادان در زمان خامشی گویاترستپسته بی مغز در لب بستگی رسواترست
Qəzəl 983گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر استاین صدف پر گوهر سیماب باشد بهترست
Qəzəl 991هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست