Pərakəndə şeir 416

نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 422

تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 424

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 453

ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ماپر طاوس مستغنی است از نقش و نگار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 457

رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 476

فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 507

از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 520

Kuzətək meyxanadan özgə yerim yoxdu mənim.Hopmuşam torpağa, heç bir səfərim yoxdu mənim.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 531

دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 534

پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایمسد شکر به رهگذر شیر بسته ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 543

دلبستگیی با دل بی کینه نداریمآن روز دل از ماست که در سینه نداریم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 614

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 636

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 638

گرفت خط تو دلهای بی قراران راغبار، جامه فتح است خاکساران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 643

پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 646

ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟که هست مرهم کافور، جان سوخته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 673

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 682

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 719

Əzdikcə fələk, torpağa döndüm bu cahanda,Yox özgə dənim mən üyüdəm bir daha onda.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 761

دود از نهاد خلق برآرد گزند ماافتد به کار شعله گره از سپند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 835

Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 851

ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای رارشته آه در گره فکر گرهگشای را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 859

باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 876

از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 939

چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاستتیغ شد کند و سماع طایر بسمل بجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 941

تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟دل ز دعوی شد سیاه آیینه محشر کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 977

عیب نادان در زمان خامشی گویاترستپسته بی مغز در لب بستگی رسواترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 983

گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر استاین صدف پر گوهر سیماب باشد بهترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 991

هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq