Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هستننهم پای در آن خانه که دربانی هست
Qəzəl 1639ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت
Qəzəl 1653اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست
Qəzəl 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
Qəzəl 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست
Qəzəl 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست
Qəzəl 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست
Qəzəl 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست
Qəzəl 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است
Qəzəl 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است
Qəzəl 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ استکه آرمیده بود تا شرار در سنگ است
Qəzəl 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است
Qəzəl 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است
Qəzəl 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من استسیاهی دل شب از دل سیاه من است
Qəzəl 1734منم که معنی بیگانه آشنای من استنهال خامه من باغ دلگشای من است
Qəzəl 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است
Qəzəl 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی استپی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است
Qəzəl 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری استکه حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است
Qəzəl 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست
Qəzəl 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Qəzəl 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Qəzəl 1801اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیستز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست
Qəzəl 1803کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیستبه روزنامه خورشید، مد احسان نیست
Qəzəl 1816میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیستشرابِ کهنه کم از عمرِ جاودانی نیست
Qəzəl 1819ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!
Qəzəl 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت
Qəzəl 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟
Qəzəl 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت
Qəzəl 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت
Qəzəl 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟