Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?
Qəzəl 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بیبنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
Pərakəndə şeir 90ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیستطوطیان را تخته مشقی به از آیینه نیست
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Pərakəndə şeir 91تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Qəzəl 105از بلندی مانع گردش شود افلاک راگر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را
Qəzəl 115O acı sözlərə səbr eyləyərək dözdüm mən,Çün kamal əhli olan nakam olur, sezdim mən.
Qəzəl 147زلف را نبود سرانجامی که میباید مراخط مگر سامان دهد دامی که میباید مرا
Pərakəndə şeir 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Pərakəndə şeir 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Pərakəndə şeir 183روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست
Qəzəl 183Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.
Qəzəl 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مراسیل نتواند ز جا کندن ز سنگینی مرا
Pərakəndə şeir 189کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد
Pərakəndə şeir 195من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد
Pərakəndə şeir 217ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند
Pərakəndə şeir 238خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارداگر از پا درآید پشت بر دیوار نگذارد
Qəzəl 262Qəlbin hər bir mətləbin həmxanədə biz tapmışıq,Şam yanıbdır, nurunu pərvanədə biz tapmışıq.
Qəzəl 288صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ماحیرت آیینه از سیماب می جوییم ما
Qəzəl 324O qara zülfün əsiri necə miskin görünər?Sünbülüstanda axı ahuyi-mişkin görünər.
Qəzəl 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر راحصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را
Pərakəndə şeir 374آب بر آتش هر بی سر و پا افشاندچون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند
Pərakəndə şeir 384عشقبازان چو جلای نظر پاک دهندمنصب برق جهانسوز به خاشاک دهند
Pərakəndə şeir 452دور قدح را مه تمام نداردروشنی ماه این دوام ندارد
Qəzəl 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را
Qəzəl 510سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را
Pərakəndə şeir 532حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهممرغی نیم که بیضه درین آشیان نهم
Qəzəl 541Vəslü hicran bir olar qəlbdən heyran olana,Daşını qoy, tərəzi başını əysin o yana.