Qəzəl 188

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 193

هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 200

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 209

از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 212

وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اندخاطر خود جمع از امید حاصل کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 211

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 215

نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 245

(دود دل را اشک چشم تر تلافی می کندهر چه دوزخ می کند کوثر تلافی می کند)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 249

می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 276

(جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیردز نور توبه‌ام آیینه دل زنگ می‌گیرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 278

ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارمکه استغنا به صد شمع تجلی می توانم زد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 286

که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 287

زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمی‌تابیم از سیلاب، دریاییم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 290

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 291

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 301

گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داندز راحت دشمنی‌ها گلخن از گلشن نمی‌داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 305

شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 304

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌هاچون رم آهو بیابانی شدند آرام‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 306

خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 319

شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 323

ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 326

اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 327

عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 332

برو ای غیر به ما داغ محبت مفروشاین زر قلب به کار همه کس نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 333

هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 335

مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 337

نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 347

چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 355

سبکروی به صف دشمنان شبیخون زدکه نعل سیر به گلگون عزم وارون زد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 358

سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq