Qəzəl 358

سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 362

فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 363

برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 371

ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 374

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 376

به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 377

چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 388

پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 388

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 395

به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم رااگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 396

مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 399

مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 402

ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 411

فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 416

محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 418

گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن رارهایی نیست زین خار شل آیین هیچ دامن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 424

نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون راکه با خون شسته است ای خونی شرم و حیا خون را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 426

ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون رابه فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 428

آثار عشق در دل چون سنگ من نمانددر بیستون من اثر از کوهکن نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 428

طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 431

به هر تردامنی منمای آن آیینه رو رامبادا زنگ خجلت سبز سازد حرف بدگو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 434

سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی راز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 442

به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 447

غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 450

خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 452

به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 455

نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 456

فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 469

رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز

Saib Təbrizi1 dəq