Qəzəl 1680

به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1684

به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1685

ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1689

به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1692

زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1703

حضور سوخته عشق در دل تنگ استکه آرمیده بود تا شرار در سنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1711

حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1713

فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1733

فلک دو تا ز گرانباری گناه من استسیاهی دل شب از دل سیاه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1734

منم که معنی بیگانه آشنای من استنهال خامه من باغ دلگشای من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1745

به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1762

ز موج لاله و گل باغ عالم آبی استپی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1765

به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری استکه حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1780

نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1781

ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1783

کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1801

اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیستز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1803

کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیستبه روزنامه خورشید، مد احسان نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1816

میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیستشرابِ کهنه کم از عمرِ جاودانی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1819

ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1823

ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1825

به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1835

ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1838

فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1839

اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1841

ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفتستاره محو شد و چشم من به خواب نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1843

به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفتنمی توان دل بیدار را به خواب گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1853

سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1860

چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟سر خوش ز شیوه های عتابش شوم کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1877

از آه، حسن را خطر بی نهایت استخط بر چراغ حسن تو دست حمایت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq