Qəzəl 2138

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان استآن را که سخن سبز کند خضر زمان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2193

از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشتدر خلوت آیینه همان رو به قفا داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2220

آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2221

عقل را گوشه سرایی هستعشق را دشت دلگشایی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2224

از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2237

فلک نیلوفر دریای عشق استزمین درد ته مینای عشق است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2250

چینی که طراز جبهه یارستبندی است که بر زبان اغیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2299

دل زنده می کند نفس جانفزای صبحجان می شود دو مغز ز آب و هوای صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2341

سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرداز غبار هستی من دامن افشان بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2344

خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کردنقش، کم آب از عقیق ناب نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2350

تا گلستان را نهال قامتش آباد کردباغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2379

چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2383

مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2384

می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2385

عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2386

دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2387

زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2388

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2395

یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2408

من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟آه صبح و گریه شبها به فریادم رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2419

حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شدرفته رفته آخر حسنش به از آغاز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2420

یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2422

بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شدچون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2430

از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2432

آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شدهر که زین دریا برآمد گوهر یکدانه شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2437

روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشدهمچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2444

هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2452

از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2455

نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2476

منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq