Qəzəl 2094

هر زنده دل که جا به مقام رضا گرفتاز تیغ، فیض سایه بال هما گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2103

گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفتدریا به هیچ و پوچ حسابت نمی گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2118

در عالم فانی که بقا پا به رکاب استگر زندگی خضر بود نقش بر آب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2178

در زیر فلک نیست اگر همنفسی هستدر پرده غیب است اگر دادرسی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2179

هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هستدر هر شکن زلف تو بیت الصنمی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2180

با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟تقصیر چه و جرم کدام است و خطا چیست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2194

در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2231

Bu bağın hər tikanı yol göstərən nişandı,Hər şəbnəmi, deyirsən, ayineyi-cahandı.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2246

تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2251

از وصل صدف گهر گریزان استبر حسن غریب، خانه زندان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2253

لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2254

حلقه گوش تو گوشواره صبح استخال بناگوش تو ستاره صبح است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2261

غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2270

به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2294

آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2295

از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2306

مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2334

وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2372

گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2376

آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2397

چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2479

حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اندچشمه آیینه را خس‌پوش جوهر کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2480

Yəqin o bal gülüşə süd qatılıb, bir də şəkərCan alan ləblər isə duzludu, bilsən, nə qədər?!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2517

Zülfünün ətriylə şanə sərbəsər ənbər olar,Gözlərində sürmələr dil-dil ötən dilbər olar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2518

عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2521

جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کنداشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2600

رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2601

Kim ola guşənişin, göylə o, həmsöhbət olar,Fikri göylərdə gəzən qəlbi dolu həsrət olar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2614

ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بودآن گل نشکفته را نادیده چیدن زود بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq