Qəzəl 4298

از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4305

در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4315

بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسیدآخر ز غیب روزی ما بی‌طلب رسید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4323

بر یاد عشق بار هوس می توان کشیدبر بوی گل درشتی خس می توان کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4324

هر کس نوایی از من آتش زبان شنیدافسرده شد چو زمزمه بلبلان شنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4330

چشمی که مقید به نظر باز نگرددچون دیده آیینه سخنساز نگردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4348

پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4353

صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4355

از تلخی می ساغر ما باک ندارداین حوصله را هیچ کف خاک ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4356

آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4366

ساقی دهن شیشه ما باز به لب کردجان عجبی در تن ارباب طرب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4377

از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4378

گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4386

O hüsnün ucundan mənə səhra vətən oldu,Gül çöhrəni görcək bu düzənlər çəmən oldu.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4406

داغی که مرا بر دل دیوانه گذارندشمعی است که بر تربت پروانه گذارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4417

چون شبنم می بر رخ جانان بنشینددر آب وعرق چشمه حیوان بنشیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4421

Ol vaxt ki, evim səhra kimi sadə yer idi,Hər dalğa gözümdə, elə bil, balu pər idi.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4429

حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4457

شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4469

چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4478

O fitnəkar gözləri kim bimar eyləmişdir?!Aldanma ki, bu işdə kələk var eyləmişdir.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4496

در دل ما بخت سبز بارندارددانه ما زنگ نوبهار ندارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4509

دل از خاکساری بهشت خدا شدز گرد یتیمی گهر بی بها شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4530

ازبیم خط آن لب شد باریک و چنین باشدآن را که چنین زهری در زیر نگین باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4541

آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4547

Al şərabtək dodağın oldu yenə cana ləziz,Qəlbimi saldı fərağın daha əfğana ləziz.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4571

من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذاربحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4576

هر که می داند که برگردد سخن درکوهسارکی به حرف سخت بگشاید دهن درکوهسار؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4586

کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهارپر برآرد لنگر تمکین درایام بهار

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 4587

بوی گل می آیداز چاک گریبان بهارتا ز تیغ کیست این زخم نمایان بهار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq