Qəzəl 4190

از نسبت عذار تو گل ناز می‌کندسنبل به بال زلف تو پرواز می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4213

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4236

دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4238

از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4239

آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4251

کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4256

چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4277

دل روشن از ریاضت بسیار می‌شودآهن ز صیقل آینه‌رخسار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4298

از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4305

در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4348

پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4353

صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4356

آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4377

از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4378

گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4405

خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4406

داغی که مرا بر دل دیوانه گذارندشمعی است که بر تربت پروانه گذارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4418

سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4421

Ol vaxt ki, evim səhra kimi sadə yer idi,Hər dalğa gözümdə, elə bil, balu pər idi.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4429

حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4457

شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4467

از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشم‌بسته از دام دیده‌ور شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4469

چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4541

آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4576

هر که می داند که برگردد سخن درکوهسارکی به حرف سخت بگشاید دهن درکوهسار؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4586

کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهارپر برآرد لنگر تمکین درایام بهار

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 4587

بوی گل می آیداز چاک گریبان بهارتا ز تیغ کیست این زخم نمایان بهار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4590

دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیاررشته مجنون به سودامی کشد بی اختیار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4598

حسن از چشم نظربازان شود شاداب ترچهره گل راکند شبنم به آب وتاب تر

Saib TəbriziQəzəl2 dəq