Tofiq Bayram · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
“Dövlətdə dəvədir, övladda nəvə”,Kim bunu deyibsə, ona mərhaba!..
Mənim arzumYığılsın başıma dostlar, tanışlar,Otağım böyüsün kainat qədər.
Çadra tapılmadıYavaş-yavaş aralanır məxmər pərdələr,Çil-çıraqlar ağ salona səpir nurunu...
Azərbaycanım gəlirMoskvanın qoynunaŞerim, dastanım gəlir.
Mübariz çağırışEy gənclik, hazırla zəfər çantanı,Yolçu yolda gərək demiş babalar.
Göz həkimiNazim Əfəndiyevə*Min gözün işığı bu gözlərdə var,
Burda bir insan yatırBurda bir insan yatır,Ləyaqətli bir ağa.
Toy məclisindəBarmaqlar, qulaqlar qiymətli qaş-daş,Süzülüb ortalıqda yallı gedir o.
Qəhrəman AzərbaycanımYenə var-dövlətin başından aşır,Şöhrətin dünyanı gəzib dolaşır,
Ananın səsiMədəniyyət sarayında hamı sülhə qol çəkir,Ağ günlərə, səadətə, ürəyində yol çəkir.
Şair dostumaÇinar kölgəsində durub son kərə,Ovcuna su alıb içdin bulaqdan.
Təzə olsunGəlirsən, müjdələr gəlir səsində,Bütün yer üzünə sevinc yayırsan.
Dəzgah arxasındaİşləyir qəlbində şirin bir dilək,Nə əllər yorulur, nə ürək doyur.
Pərvizin şəkliŞəhərdə gəzdirirdiAnam bu səhər bizi,
Evə qayıdırıqÇatsaq da rütbəyə, ali savada,Adi fəhlə kimi işləsək də biz,
Vağzalı çalınırBacım Elmiraya ithaf edirəm*Duvağa bürünüb yola düşürsən,
Zorla şair olmazsanDeyirsən ki, şairlikAncaq peşədir, peşə.
Ay keçmiş cəbhəçiBir cəbhəçi dostuma*Bilirəm, köksüylə cəbhələr yaran
Gərək elə yanım...Deyirsən, hissini bir az cilovla,Bir az mülayim ol, hələ uşaqsan.
Sən niyə doğulmusan?Dedim? – Başım ağrayır,Dedi: – Əlacı məndə,
Gəlin açıq danışaq...Bu təfəkkür əsrindəŞair olmaq çətindir
Qulaq asın, övladlarımHanı atılıb-düşən,Hay-küy salan çağınız?
Mehdi Hüseyn küçəsiBir küçə var –Dünyanı
Səməd Vurğun görüşdəKeçən bir tarixi salıram yada,Şirin xatirədir körpəliyimdən;
Oğul məhəbbətiİlk dəfə dünyaya sanki göz açdım,Mən yaşa dolmamış ağıla doldum.
Ömrümə bir gün qalmış...Kaş ki, öləcəyim günü biləydim,Biləydim nə zaman son nəfəsimdir.
Şair qocalmazDeyirsən şairlər niyə qocalır?Ömür bahar olsa, şair qocalmaz.
Kəhər atla söhbətimDolana-dolana şütüyüb dağıBir yol təntiməyir polad köhlənim.
O niyə qocaldı?Vurğunun saçları vaxtsız ağardı,Gümüş dalğalar qondu başına.
Qəlbimə adın yazılıbSənə söz çələngi hörürəm, ustad,Qəlbimə silinməz adın yazılıb.